Select Page
Chaos in de gangsterflat

Chaos in de gangsterflat

Soms zijn keuzes niet om gemaakt te worden. Een getost muntje dat bij het neerkomen je toekomst bepaald. Of de eerstvolgende auto die het zeggen heeft over waar de reis heen gaat. Op deze wijze lift ik in een stoomlocomotief naar het zonnige zuiden. Want zoals alle Turkse chauffeurs van toeteren houden, houdt mijn Turkse lift van toeters roken.

Een crimineel verleden

Wat stonede gesprekken vermengt met mijn Nederlandse nuchterheid verder, val ik bij hen in de smaak. Daarom wordt ik mee uit eten genomen en wordt ik naar een slaapplek gebracht. In hoor ik verhalen over hoe hij uit de criminaliteit is weg geklommen. Terwijl de kogellittekens nog dieper zijn gegraveerd dan zijn gevangenistatoeages.

Mijn hoofd vol verwarring

Ondanks zijn verbeterde levensstijl, ligt er wel een 9 millimeter munitie houder op tafel. Het appartement blijkt van zijn vriend te zijn en hij zelf moet snel weg. Nu zit ik alleen, in iemands vier-witte-muren flat, van wiens bestaan ik geen benul heb. Totdat deze vriend een uur later plotseling de deur overrompeld binnen strompelt. Hij laat een vette lijn wit poeder als sneeuw voor de zon in zijn neus verdwijnen waarna hij direct weer vertrekt.

De meest vreemde dagen uit mijn leven

De meest vreemde dagen uit mijn leven

De tien dagen die ik doorbreng in een hippie community, bezorgen mij het toppunt van abstractie. Er wordt geleefd zonder elektriciteit, geld, en leider. Zelfs telefoons zijn taboe, vandaar de geringe hoeveelheid foto’s. Nooit eerder heb ik gezien, wat ik hier heb aanschouwd. Ik begin met wat praktische noemenswaardigheden:

 

  • Wanneer “Foodcircle” wordt geroepen, verzamelt het hele kamp om gezamenlijk te lunchen of te dineren. Je kunt je voorstellen dat er een hele poos overheen gaat voordat 800 hippies zich hebben verzameld.
  • Qua sanitair heeft zelfs Bruynzeel nog veel te leren. Er is een grote “shitpit” gegraven. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik zelf altijd mijn eigen shitpitje uit de grond stamp, midden in het bos.
  • Daarentegen is naakt douchen voor mij een openbaring. De eerste dag rilt mijn preutse lijf meer van de warme, afwachtende blikken van anderen, dan van het steenkoude mineraalwater. Maar na de eerste seconden van even doorbijten, ontdek ik dat het best normaal is om een naakt lichaam te hebben.

eIk ben een outcast van de outcasts

Deze vreemde manier van leven doet wat met me. Ik leer en ontdek diverse levensvormen door de geschiedenis heen. We discussiëren over de hedendaagse samenleving en ideologieën, waarna we met rijke  fantasieën over de toekomst spreken. Overal klinkt muziek en hebben mensen plezier. En toch pakt het mij niet. Ik golf niet mee in de zo geheten “flow”. Misschien zit mijn ego mij in de weg, misschien ben ik gewoon niet zo.

Het is raar om de outcast van de outcasts te zijn. Daarom trek ik op met andere outcasts (van de outcasts). Sommige avonden vraag ik mijn schoenen of ze niet liever hier willen weglopen, maar ik krijg geen antwoord. Dus blijf ik nog even, ik wil ervaren en pas daarna evenaren. Met zoveel liefde om mij heen, is er toch niks om over te klagen. Maar de onvoorwaardelijke liefde hier voelt voor mij niet hetzelfde als de liefde die ik thuis ben gewend, want voor mij moet liefhebben speciaal zijn, dan kan ik het liefhebben vergeven.

Een roekeloze klimtocht

Mijn nieuwe outcast vriend Joshua en ik besluiten om eropuit te gaan, er even tussenuit. We kiezen een geschikte berg om te trotseren en beginnen aan de klim. Echter klimt de tijd sneller dan wij en moeten we samen met de ondergaande zon mee afdalen. Joshua vertrekt vanuit de community en nu is het aan mij om het solo te gaan proberen, want de wijze woorden van Joshua luiden: “Je bent pas op de top, wanneer je de andere kant kan zien!”

Met deze uitspraak onder de arm begin ik mijn tocht naar de top. Niet geheel verstandig aangezien ik geen telefonisch bereik heb in dit gebergte. Na vijf uur strijd met de zwaartekracht overwin ik, is de berg verslagen. De euforie suist door mijn aderen, terwijl mijn ogen de pracht nog niet kunnen bevatten. Na een kort moment van besef, volg ik mijn weg naar beneden. Ik denk aan het missen van thuis en hoe ik na uren ploeteren, een goddelijk uitzicht kan blijven koesteren, waarbij de tranen in mijn ooghoeken ontkiemen en ik het moment diep in mijn geheugen prent.

Een mensenlijk offer

Met al deze ervaringen heb ik mij nog niet uitgesproken over de meest vreemde ervaring die ik heb ondergaan: De volle maan ceremonie. Ik wil de gathering geen cult noemen, maar het komt wel erg in de buurt. Op volle maan wordt er leven in een torenhoge vuur geblazen, waar in volle extase omheen wordt gedanst. Ik doe enthousiast mee en ben weer een ervaring rijker.

Na een uur vind ik het mooi geweest en besluit om naar een ander kampdeel te gaan. En wat ik hier zie, lanceert mij regelrecht in de film Midsommer. Een man is vastgeketend aan een groot altaar, met bondage die zelfs bezoekers op een Kamasutrabeurs doen afschrikken. Hij is slechts bedekt met een wit effen masker en een geitenschedel voor zijn edele delen. Aan zijn voeten brandt een vuur waarachter een publiek een gedreven kudde geiten imiteert.

Voor de man staat een gedreven verteller die een mysterieus gedicht voordraagt. Hij laat een een mindfuck in mijn schedel binnendringen, wanneer hij zijn speech afsluit met de kreet: SHALL WE BURN THE SACRIFICIE ?! Hij heeft geen kritisch publiek voor zich want iedereen gaat meteen met hem mee en roept: BURN HIM !!! En mij schiet te binnen: Wacht, dit gaan ze toch niet echt doen..?! Ik stel jullie alvast gerust. Hij wordt niet verbrand. Wel werpt hun geestelijke voorstelling zijn vruchten af, want het surrealistische spektakel heeft genoeg realisme in zich om mijn gevoel voor werkelijkheid de atmosfeer in te blazen. En lol dat ze hebben!

Later vraag ik aan een goed geïntegreerd “familielid” waarom dit bij de liefkozende sfeer van de gathering hoort. Want zelf vind ik dit kille tafereel zonde is van warmhartige sfeer en daardoor ook misplaatst. Zij legt mij uit dat ook dit, zelfs dit, een vorm is van liefdevertoning. Voor het menselijke offer is het een artistieke uiting om zich te verenigen met de schandpaal. En voor zijn joelende toeschouwers een kans, om voor heel even alles wat “normaal” is te vergeten.

The road to nowhere

The road to nowhere

De geheime gathering

Het bijzondere aan mijn reis is hoe een vlinderslag een wervelstorm kan veroorzaken, ook wel bekend als het butterfly effect. Zo brengt het lot mij een reeks van toevalligheden, met als klap op de vuurpijl een reiziger met een wel heel bijzonder plan. Hij is onderweg naar een geheime gathering, midden in het Turkse woud. Een anarchistische levenswijze, zonder een leider, geld en elektriciteit. Een utopische ervaring die mijn kijk op de wereld zal doen veranderen. Uiteraard ga ik hierheen!

Een optimistische start

Dus ik vertrek uit Istanboel. En al gauw stelt de Turkse gastvrijheid mij gerust. Een land waar het niet vreemd is om de medemens te helpen. De gastvrijheid neemt mij bij de hand terwijl we samen kilometers wegdek achter ons laten. Het is maximaal een half uur glimlachen naar voorbij rijdende auto’s voordat ik wordt opgepikt. Waarna ik soms aan de goede en soms aan de verkeerde kant van de weg wordt afgezet. Maar een paar hekken over en ook dat probleem is  weer van mij afgezet.

Een goedkoop levensgevaar

Door de behulpzaamheid kan ik goed inschatten waar ik ‘s avonds zal landen. Dus ik tape mijn eindbestemming op mijn trouwe stuk karton. Er stopt een auto die zo uit een zombie apocalyps is komen rijden. Ik stap in en via ons Google Translate gesprek kom ik te weten hoeveel er voor deze kart-wagen is betaald. Maar liefst 5 euro! Dat is nog goedkoper je leven riskeren dan via een pakje sigaretten vol met vitamine K (en vitamine C voor de Engelse lezers)

Dus ik leg mijn ene hand op mijn hart voor het geloof. En de andere om mijn nek voor de mogelijke nekbreuk. Want in Turkije bestaan gordels alleen in de fantasie van reizigers. Een lange rit volgt en de heren voorin nemen mij mee uit eten. Wat een vegetariër minder goed zou uitkomen dan mij. Want ik krijg een goede bonk vlees voorgeschoteld waar ik zeker wat avonden op kan teren. Tot slot word ik netjes voor mijn hostel afgezet waar ik korte rust zal vinden.

Turkse gastvrijheid

Al hoewel ik geen tol voor de weg betaal, eist het liften wel zijn tol van mij. Onder mijn rugzak draag ik een diepe steek in mijn rug met mij mee. Dus ik ben maar al te blij wanneer ik hoor dat een vrachtwagen chauffeur mij een flink eind op weg helpt. Ik word onder de ondergaande zon bij een gesloten benzine station afgezet en ik besluit te voet naar de volgende te gaan, het pittoreske dorpje door. Mijn ogen vallen op een familie die hun voortuin sfeer inblaast met uitbundige gesprekken en ik groet ze: salam maleikum.

Meteen krijg ik thee aangeboden en vervolgens ook eten. Dat is precies wat ik zocht en ik betaal hen met Turkse dankbaarheid: tezjegule. De tante van de familie kan het niet over haar hart krijgen mij buiten te laten slapen en biedt mij een bed in de boerderij aan. Gastvrijheid is de fundering van het huis en een dak boven mij hoofd is zeker niet verkeerd. Daar is het butterfly effect weer. Een gesloten tankstation brengt mij een schuilplaats voor de nacht. Of op zijn Cruijfiaans gezegd: elk nadeel heb zijn voordeel.

Op weg naar het niets

Alsof dit alles nog niet genoeg is, krijg ik ook een overheerlijk ontbijt. Dat mij goed op weg helpt om de weg op te gaan. Want de laatste loodjes wegen het zwaarst wanneer de wegen steeds afgelegener worden. Ik zal jullie de details besparen, anders zal deze alinea nog langer zijn dan de weg naar de gathering toe. Het kost mij de namelijk elf liften om de middle of nowhere te bereiken. Na de laatste lift wijst een arbeider mij in welke richting ik moet lopen om de gathering te bereiken. Naar een niemandsland zoals in Nederland niet te bekennen is. Onwetend of ik daadwerkelijk ergens zal uitkomen, begin ik te lopen en te lopen en te lopen.

Op weg naar nergens

Alles is teveel

Alles is teveel

De stad der steden

Na de val van de Berlijnse muur vervaagde de grens tussen Oost en West, dat is wat ik dacht. Maar dit draaide om de strijd der ideologie. De daadwerkelijke grens tussen Oost en West ontstond ruim 2600 jaar terug in de tijd. En staat nog fier overeind, diep geworteld in de grond en nog dieper in de geschiedenis. Het is Istanboel. Stad der steden, waar alles te vinden is en nog net iets meer.

Aya Sophia

Duizelingwekkend groot

De inmense omvang duizelde mij, als roekeloze reiziger. Ik reis zonder plan, zonder bestemming. Dus de oneindigheid aan mogelijkheden resulteerde in het radeloos rondzwerven in de straten. Istanboel is geweldig als je een plan hebt en dingen gepland hebt. Maar dit geldt niet voor mij.

Aziatische kalmte

Daarnaast zijn de Europese prijzen uitgekamd over het Europese gedeelte, waar ik verbleef. Aan de Aziatische overkant is het rondlopen een stuk goedkoper en aangenamer. Geen mierenhoop van toeristen en geen restauranteigenaren die de toeristische mierenhoop naar binnen willen lokken met mierzoete baklava. In de Aziatische helft vind ik de Aziatische kalmte van zachtaardigheid.

Disco in het verkeer

Door de hoge prijzen en mijn krenterige Nederlandse DNA besluit ik niet uit te gaan in Istanboel. Dit is geen gemis voor mij, aangezien het wegdek op zich al een disco is. Iedereen maneuvreert kris kras langs elkaar, overal galmen toeters en bellen en de gekleurde lichten sieren zonder betekenis de straten. Elke stuiver is van waarachtige waarde op mijn langdurige reis. Dus als het even kan creëer ik mijn eigen terras, tussen de bouwvakkers van de stad.

Tussen de dansende Arabieren

Ondanks mijn gelimiteerde budget, ga ik wel feesten. Op mijn laatste avond, loop ik samen met talloze zwerfkatten terug naar het hostel. En onverwachts stuit ik op een podium met uitbundig publiek in de voorhoede. Mijn compleet nuchtere staat van zijn moet een kloof van klam ongemak overbruggen om hen in hun feestelijke stemming te vergezellen. En ik ben trots om het te zeggen: dit lukt. Mijn mentale staat heeft de overkant bereikt en nu sta ik tussen de borstkast trillende Arabieren mijn spierwitte danskunsten te vertonen. Cultuur kent geen grenzen en cultuur is van niemand in het bijzonder.

Twee vrije geesten

Twee vrije geesten

Het lastigste land om te liften

Mensen vragen vaak: Tim, wat is het lastigste land om te liften? Na een maand lang van auto naar auto hoppen, weet ik het antwoord. Het is Griekenland! Er werd mij bij het tankstation verteld dat ik gek was, dat het onmogelijk was.

Dat hebben ze gezegd tegen de verkeerde! Want 3 uur later… mocht ik mee met een trouwjurken maker. Die mij vervolgens in de middel of nowhere afzette. En zelfs hier werd ik vergezeld, al weet ik niet of het door mijn persoonlijkheid kwam. De zon maakte plaats voor de maan, tijd om naar bed te gaan.

Onder de brandende zon

Na hier even te stagneren werd het tijd om mijn reis vervolgen. De brandende zon omarmde mijn gebrek aan water en samen wenste zij mij een fijne dag toe. Ik vond om het half uur een nieuw plekje langs de snelweg terwijl ik zocht naar geduld. Tot een auto stopte! Een politie auto om precies te zijn. Met de vriendelijke boodschap dat ik even normaal moest doen en van de snelweg af moest gaan, terug naar het niets. En op het moment dat ik de rail over stapte stopte een klein brommend wagentje.

De strijd van het bewustzijn

De 4×4 deed mij denken aan het magazijn van de Action, waar recent een bom is ontploft. De man die reed was ongekend vriendelijk, ik noem hem Strijdvast. Strijdvast heeft zijn dopamine demonen bevochten en overwonnen, al vecht hij nog elke dag. Dit doet hij door te bidden, niet naar God. Hij doet dit door te bidden naar Good. Strijdvast heeft een strijd geleverd waar velen aan ten onder gaan. En dit door elke ochtend en avond te geloven, voelen en ervaren waar hij diep in zijn hart dankbaar voor is. In zijn leven en in de wereld om zijn leven heen.

Dopamine stimulerende activiteiten vergroten de neuronen in de prefrontal cortex (wat gelinkt is met beslissingen nemen). Wat voor mij wetenschappelijke kennis is, was voor Strijdvast realiteit. Hij kon zijn gedachten er niet om winden dat zijn ene helft naar het licht wou en zijn andere helft terug naar de schaduw. Zijn eigen bewustzijn in strijd met de vergrote neuronen van slechte gewoontes. Beiden in strijd om het roer van beslissen over te nemen, in lichaam van Strijdvast als schip.

Pijnlijke Griekse humor

Tussen deze en mijn laatste lift kon ik 10 minuten meerijden in de achterbak. Heeerlijk om even muziek te luisteren en te genieten van het voorbijkomende landschap. Ik zette mijn beste beentje voor en begon te lopen. Mijn voeten vervormde naar moed in mijn schoenen tot een auto eindelijk stopte. Als een volgeladen kameel rende ik er naar toe. Waarna de auto snel wegreed toen ik haar bereikte. Ik heb het niet zo op Griekse humor. Hieronder een foto van mijn ren hoofd.

Niet overleven maar leven

Gelukkig heeft niet iedereen deze humor. Een kilometer lopen verder kwam mijn laatste lift van vandaag. En wederom een ontzettend interessante persoon. Dit maal was het een vrouw, ik noem haar Vrij. Vrij leeft al 15 jaar zonder baan, zonder huis en zonder zekerheid. Althans dat is hoe ik het zie. Een baan voor haar is het geven van natuurlijke geneeskracht en ontvangen wat iemand te bieden heeft. Haar huis is haar minicamper en haar thuis ligt in haar zelf. En onzekerheid is voor haar de kansen die het leven te bieden heeft.

Pure chaos op de weg

De laatste 4 uur van de rit nam ik het stuur over. En wat een ervaring was dat! Turkije met Istanboel aan top is pure chaos op het wegdek. Als mayham dansen de autos over het wegdek. Knipperlichten zijn voor de sier en vrachtwachtens vinden 2 rijbanen voldoende voor hun rijstijl. Als een muis in een kattenasiel dook ik er tussendoor. Ik ben blij dat ik reed. Omdat ik mezelf hier op vertrouw en nog het meest om dit meegemaakt te hebben. De battle royal van de Turkse wegen.