Select Page
Vliegen zonder geld

Vliegen zonder geld

Mijn bestaan als vagebond begint zijn tol te eisen. De eindeloze stroom van nieuwe locaties schopt mijn discipline en ritme flink overhoop. En aangezien ik nog heel wat verschillende plaatsen zal aandoen de komende maanden en regelmaat ver te zoeken zal zijn, gaat dat er niet beter op worden. Ik zal zelf met een oplossing moeten komen. Bijvoorbeeld het starten met ochtendrituelen. Daarvan heb ik op het moment een frisse cocktail samengesteld met de volgende ingrediënten: koud douchen, meditatie en affirmaties. Het is de rode draad waar mijn geest naar kan grijpen wanneer het dreigt te verdwalen in dit ongeregelende woud van ervaringen.

Mijn ontsnappingsplan

En over verdwalen gesproken. Ik ben op het eiland Cyprus beland en Joost mag weten hoe ik vanaf hier verderga. Om te beginnen ga ik op jacht naar een (jacht)boot! Het is tevergeefs. Mijn vragenschoten blijken losse flodders te zijn. Al gauw wordt ik omsingeld door verhalen over het schamel bevaren winterse water. Tijd voor plan B, de B van business. Het verkopen van CoffTea tot ik een vliegticket naar Tel Aviv kan betalen. De verse drankjes gaan als zoete broodjes over de toonbank en binnen de kortste keren heb ik een aardig zakcentje met een tal van gezellige gesprekken als fooi.

Ik heb een superheld ontmoet

Zelfs zulke goede gesprekken, dat ik er een nieuwe vriend aan overhoud. Zijn naam is Okto Rock, een superheld in zijn eigen verhaal. Hij heeft een zwaar verleden en toch is hij ongelofelijk positief. Hij bouwt een gratis sportschool en heeft als droom om alle kinderen van Cyprus de mogelijkheid te geven om te sporten. In zijn ideologie moet je alles doen alsof je al miljoenair bent. Omdat je het dan echt voor je plezier doet. Fake it till you make it! En vooral, heb schijt aan iedereen die jou raar vindt. Op een dag verkleed ik mezelf voor grap als Ninjaturtel, waarna Okto vraagt waarom ik niet zo op pad ga. En noem mij maar raar, ik ga het doen! Dit is de ik-heb-schijt-les in praktijk. Het enige wat echt raar is, is dat ik dit één van de engste avonturen van mijn reis vind.

Mijn kleine bedrijfje

Mijn kleine bedrijfje

Ik ben een machine van principes die op volle toeren draait. Zo weiger ik in hostel-loze plaatsen een hotel te nemen en maak ik van de aarde mijn slaapplaats. Daarnaast zit er met mijn zuidelijke route niks anders op dan een ferry te nemen naar Cyprus en dit kost geld! En mijn principe is om te reizen zonder geld uit te geven. Dus, ik heb een mooie uitweg gevonden uit het Turkse landgoed. Ik ga vet veel CoffTea (koffie gemengd met thee) van eigen recept op straat verkopen om een ferry ticket te kopen. En voilà, ik betaal geen enkele cent voor vervoer.

Another day another hitchhike

De wet van wederkerigheid

Preciezer gezegd, ik ga de CoffTea gratis weggeven. Met de bedoeling dat mijn “klanten” zelf mogen bepalen hoeveel ze ervoor willen betalen. De welbekende wet van wederkerigheid. Na een uur met mijn bord, waar in het Turks gratis ijskoffie op staat, op straat te hangen, dringt het tot mij door dat niemand mij serieus neemt, zeker met mijn geringe kennis van de Turkse taal. Tot ik plotseling de hulp van een jonge vlotte babbelaar krijg. En later ook van een meid en twee mannen. Ik kan het niet geloven, mijn bestaan als uithangbord is een minuscule onderneming geworden!

Het overnemen van cafés

Vanuit de dynamische organisatie die wij zijn komt één van ons op het ingenieuze idee om de straten in de trekken. Wat hier gebeurt doet mij hardop lachen van verbazing en geluk. Als een zwerm wespen boven een opengerukte pot van kersverse zoetigheid, infiltreren we, café na café. Daar waar mijn Turkse team mijn verhaal de wereld in stuurt, zoals een marktkoopman dat doet wannneer hij verse kersenjam aan de man brengt. Na een avond van marketing, geschreven met de hoofdletter M, ga ik slapen met maar liefst 30 euro op zak, ruimschoots genoeg voor mijn ticket naar Cyprus.

Mijn miniscule onderneming

Back to school

Het meisje heet Gül (in het groene shirt) en nodigt mij uit haar Universiteit te bezoeken, waar ik haar als een schaduw tot aan het lokaal volg. Eenmaal binnen ben ik niet langer de schaduw hier, eerder een mega felle schijnwerper. Nog nooit ben ik zo populair geweest op school. Nu weet ik ook eens hoe dat voelt. Alle ogen zijn op mij gericht en ik lach wat ongemakkelijk. Ik voel me net een fonkelnieuwe kermisattractie waar iedereen zich verdringt voor het eerste ritje. Leuk om het een keer mee te maken, maar ik hoef dit niet nog eens. De schoolbel ringt en net als -back in the early days-, verlaat ik het lokaal maar al te graag.

studenten

De vergissing in verfrissing

Na zes nachten kamperen voel ik mij een dweil die over grind wordt gesleept. Hoogste tijd voor een verfrissing. De zwoele, zoute zee verleidt mij niet, ook al zijn de ogen nog zo blauw. Maar het vier sterren hotel is andere koek. Koek aan een vishaak waar ik maar al te graag in bijt. Ik loop via de ingang (duhhh) regelrecht naar de SPA, waar een grote Turkse man vraagt of ik een hamam wil. Op mijn beurt vraag ik: “Is het all inclusive?” Waarop hij “Ja” antwoordt. Halverwege de massage twijfel ik of dit wel echt bij mijn fictieve hotel-verblijf hoort en vraag het voor de zekerheid. In tegenstelling tot eerder is het antwoord nu: “Nee”. Voor mij tijd om mijn biezen te pakken en stel vast dat ik deze verfrissing als één grote vergissing beschouw.

The village of nothingness

The village of nothingness

Reisvrijheid is een geschenk in dit avontuur, ik kan gaan en staan waar ik wil. Zo neemt het oude en wijze lot mij bij de kinderhand en begeleidt mij naar het nieuwe heden. Ik heb Gülçin ontmoet op de hippie gathering, waar zij mij uitnodigde om haar levenloze dorpje Kaman te bezoeken. Een kans voor mij om het gewone Turkije te ervaren, waar de toerist zelf de attractie is.

Werk aan de winkel

Gülçin woont bij haar ouders die zich beiden wat verlegen op de achtergrond houden. Maar naar mate de dagen verstrijken komen zij steeds meer voor in het huiselijk toneel. Doordat ik meerdere nachten bij hen verblijf ontkiemt een licht beladen gevoel, dat ik iets terug wil doen. Gelukkig wordt mijn wens vervuld. Er mogen druiven worden geplukt in de tuin! Een leuke taak op deze zomerse winterdag.

Simpelweg gelukkig zijn

Na wat fijne dagen sta ik weer aan de kant van de weg met mijn duim fier overeind. Ik denk terug aan de vele gesprekken met mijn Turkse vriendin. Ik bewonder hoe zij moeilijkheden heeft doorstaan, terwijl het leven bleef doorgaan. En na veel vallen en opstaan haar geluk heeft gevonden in het simpele leven. Dat is misschien wel het geheim van gelukkig zijn. Ik hoop deze wijsheid ooit zelf te vergaren. Want nu streef ik, naar streven naar geluk. Misschien omdat het vinden van het simpele geluk, simpeler gezegd is dan gedaan.

De hemel op aarde

De hemel op aarde

Ik heb vijf nachten mijn slaap van plaats naar plaats verplaatst. En deze slaapverplaatsing heeft mijn verlangen naar comfort ontwaakt, zoals een pasgeboren kind dat snakt naar moeders armen. Daarom blijf ik wat langer in het hostel in Cappadocia, waar de dekens zacht als de hemel aanvoelen. Even wat anders dan het kilkoude kamperen.

De te vroege vogel

Kort en krachtig is mijn eerste nacht. Want de wekker van mijn argeloze bovenbuurman schuurt mijn onschuldige trommelvliezen open en wringt zich in mijn bewustzijn. Mijn telefoon brengt de tijd aan de dag, 05:30. Rond dit uur zal niet alleen de zon uit zijn schuilplaats komen, ook de wereldberoemde luchtballonnen van Cappadocia zullen zich vertonen. Dus ik denk: Fack it, ik ga mee met de trektocht van de vroege vogel die mij vergezelt in mijn kamer.

Zombie stalkgedrag

Als een door de ochtend verblinde zombie schuifel ik achter een groepje aan. Één van hen merkt mijn schimmige stalk gedrag op en vraagt of ik oké ben. Mijn brein schraapt de energie uit de uithoeken van mijn lijf voor een conversatie op basisschool niveau. We creëren wat sfeer op een eenzame berg en zien de eerste zonnestralen de hemel doordringen. En daar komen ze, masaal en uit het niets als een guerrillaleger dat zich op de vijand stort. De 99 luchtballonnen.

De gedachten van Dali

Of nog beter gezegd, zijn het de 99 kersen op de taart genaamd ‘Cappadocia’, met zijn verbazingwekkende schoonheid. Ik wil dit tonen aan iedereen die deze wereld bewandelt. Hoe dit hemelse landschap het pure natuurverlangen van de mens verzadigt. Het is alsof je kan dwalen door de gedachtes van Dali. Waar de stenen de vorm aannemen van Beethoven zijn gevoel. Mijn woorden reiken niet ver genoeg om deze pracht te beschrijven. Gun het jezelf, om het ooit te ervaren!

Het verlangen naar vrienden

Om mijn gevoel naar een hogere verdieping te brengen, heb ik met mijn zombie stalk gedrag weer een vriendengroep gevonden. Van negen levens met maar liefst acht nationaliteiten! Terwijl ik mezelf af en toe betrap op een glimlach, merk ik hoe ik dit zuivere hedonisme heb gemist. Ik ben jong en ik smacht naar onvervalst contact. Het zijn deze nieuwe vrienden die dit verlangen vervullen. En voor een paar dagen vergeet ik alle eenzaamheid van de reiziger. Voor een paar dagen voel ik me helemaal thuis.

Een beetje ongemakkelijk

Een beetje ongemakkelijk

Zoals je je wel kunnen voorstellen, ben ik niet van de all-inclusive-Turkije vakanties. Toch ervaar ik enigszins hoe deze onbezonnen vakantiestijl zich ontfermt over een groot deel van het toerisme hier. Bij mijn all-inclusive draait het echter om de vrijgevigheid van de Turkse cultuur. Die de eenzame reiziger niet in zijn hemd zal laat staan, maar in een dik gewatteerde jas van linzensoep met lamsvlees.

Semi-ongemakkelijke gezelligheid

Ook mijn laatste lift (Mahmut) legt mij flink in de watten. Eerst wordt ik vereerd om met zijn clique te chillen, in een huis-tuin-en-keuken wijngaard. Waar ik in een semi-ongemakkelijke gezelligheid de tijd afwacht, omdat zij in een onbegrijpelijke taal over mij blijven praten. Wat wijnflessen later mag ik mee naar zijn huis, een warm huis waar de warme relatie van Mahmut en zijn vrouw woont. Ik krijg naast een heerlijk ontbijt, ook een met de hand gemaakte mattie. Die mij voortaan zal vergezellen op een eenzame avond.

De instagram hotspot

In de ochtend wordt ik afgezet bij de Pamukalle meren. Iets wat jaren een bijzonder natuurverschijnsel was, is nu vooral een Instagram hotspot. En ik als hypocriete boomer ga lekker mee met de trend van de het internet, de intersubjectieve schijnwereld die alsmaar geïnjecteerd wordt met een nieuwe dosis FOMO. Wat niet de reden van komen is, is wel de reden van gaan. Zo is mijn Pamukalle ervaring, met mijn geschoten ‘Instagram plaatje’ zeker geslaagd.