Select Page
De hemel op aarde

De hemel op aarde

Ik heb vijf nachten mijn slaap van plaats naar plaats verplaatst. En deze slaapverplaatsing heeft mijn verlangen naar comfort ontwaakt, zoals een pasgeboren kind dat snakt naar moeders armen. Daarom blijf ik wat langer in het hostel in Cappadocia, waar de dekens zacht als de hemel aanvoelen. Even wat anders dan het kilkoude kamperen.

De te vroege vogel

Kort en krachtig is mijn eerste nacht. Want de wekker van mijn argeloze bovenbuurman schuurt mijn onschuldige trommelvliezen open en wringt zich in mijn bewustzijn. Mijn telefoon brengt de tijd aan de dag, 05:30. Rond dit uur zal niet alleen de zon uit zijn schuilplaats komen, ook de wereldberoemde luchtballonnen van Cappadocia zullen zich vertonen. Dus ik denk: Fack it, ik ga mee met de trektocht van de vroege vogel die mij vergezelt in mijn kamer.

Zombie stalkgedrag

Als een door de ochtend verblinde zombie schuifel ik achter een groepje aan. Één van hen merkt mijn schimmige stalk gedrag op en vraagt of ik oké ben. Mijn brein schraapt de energie uit de uithoeken van mijn lijf voor een conversatie op basisschool niveau. We creëren wat sfeer op een eenzame berg en zien de eerste zonnestralen de hemel doordringen. En daar komen ze, masaal en uit het niets als een guerrillaleger dat zich op de vijand stort. De 99 luchtballonnen.

De gedachten van Dali

Of nog beter gezegd, zijn het de 99 kersen op de taart genaamd ‘Cappadocia’, met zijn verbazingwekkende schoonheid. Ik wil dit tonen aan iedereen die deze wereld bewandelt. Hoe dit hemelse landschap het pure natuurverlangen van de mens verzadigt. Het is alsof je kan dwalen door de gedachtes van Dali. Waar de stenen de vorm aannemen van Beethoven zijn gevoel. Mijn woorden reiken niet ver genoeg om deze pracht te beschrijven. Gun het jezelf, om het ooit te ervaren!

Het verlangen naar vrienden

Om mijn gevoel naar een hogere verdieping te brengen, heb ik met mijn zombie stalk gedrag weer een vriendengroep gevonden. Van negen levens met maar liefst acht nationaliteiten! Terwijl ik mezelf af en toe betrap op een glimlach, merk ik hoe ik dit zuivere hedonisme heb gemist. Ik ben jong en ik smacht naar onvervalst contact. Het zijn deze nieuwe vrienden die dit verlangen vervullen. En voor een paar dagen vergeet ik alle eenzaamheid van de reiziger. Voor een paar dagen voel ik me helemaal thuis.

Een beetje ongemakkelijk

Een beetje ongemakkelijk

Zoals je je wel kunnen voorstellen, ben ik niet van de all-inclusive-Turkije vakanties. Toch ervaar ik enigszins hoe deze onbezonnen vakantiestijl zich ontfermt over een groot deel van het toerisme hier. Bij mijn all-inclusive draait het echter om de vrijgevigheid van de Turkse cultuur. Die de eenzame reiziger niet in zijn hemd zal laat staan, maar in een dik gewatteerde jas van linzensoep met lamsvlees.

Semi-ongemakkelijke gezelligheid

Ook mijn laatste lift (Mahmut) legt mij flink in de watten. Eerst wordt ik vereerd om met zijn clique te chillen, in een huis-tuin-en-keuken wijngaard. Waar ik in een semi-ongemakkelijke gezelligheid de tijd afwacht, omdat zij in een onbegrijpelijke taal over mij blijven praten. Wat wijnflessen later mag ik mee naar zijn huis, een warm huis waar de warme relatie van Mahmut en zijn vrouw woont. Ik krijg naast een heerlijk ontbijt, ook een met de hand gemaakte mattie. Die mij voortaan zal vergezellen op een eenzame avond.

De instagram hotspot

In de ochtend wordt ik afgezet bij de Pamukalle meren. Iets wat jaren een bijzonder natuurverschijnsel was, is nu vooral een Instagram hotspot. En ik als hypocriete boomer ga lekker mee met de trend van de het internet, de intersubjectieve schijnwereld die alsmaar geïnjecteerd wordt met een nieuwe dosis FOMO. Wat niet de reden van komen is, is wel de reden van gaan. Zo is mijn Pamukalle ervaring, met mijn geschoten ‘Instagram plaatje’ zeker geslaagd.

Chaos in de gangsterflat

Chaos in de gangsterflat

Soms zijn keuzes niet om gemaakt te worden. Een getost muntje dat bij het neerkomen je toekomst bepaald. Of de eerstvolgende auto die het zeggen heeft over waar de reis heen gaat. Op deze wijze lift ik in een stoomlocomotief naar het zonnige zuiden. Want zoals alle Turkse chauffeurs van toeteren houden, houdt mijn Turkse lift van toeters roken.

Een crimineel verleden

Wat stonede gesprekken vermengt met mijn Nederlandse nuchterheid verder, val ik bij hen in de smaak. Daarom wordt ik mee uit eten genomen en wordt ik naar een slaapplek gebracht. In hoor ik verhalen over hoe hij uit de criminaliteit is weg geklommen. Terwijl de kogellittekens nog dieper zijn gegraveerd dan zijn gevangenistatoeages.

Mijn hoofd vol verwarring

Ondanks zijn verbeterde levensstijl, ligt er wel een 9 millimeter munitie houder op tafel. Het appartement blijkt van zijn vriend te zijn en hij zelf moet snel weg. Nu zit ik alleen, in iemands vier-witte-muren flat, van wiens bestaan ik geen benul heb. Totdat deze vriend een uur later plotseling de deur overrompeld binnen strompelt. Hij laat een vette lijn wit poeder als sneeuw voor de zon in zijn neus verdwijnen waarna hij direct weer vertrekt.

De meest vreemde dagen uit mijn leven

De meest vreemde dagen uit mijn leven

De tien dagen die ik doorbreng in een hippie community, bezorgen mij het toppunt van abstractie. Er wordt geleefd zonder elektriciteit, geld, en leider. Zelfs telefoons zijn taboe, vandaar de geringe hoeveelheid foto’s. Nooit eerder heb ik gezien, wat ik hier heb aanschouwd. Ik begin met wat praktische noemenswaardigheden:

 

  • Wanneer “Foodcircle” wordt geroepen, verzamelt het hele kamp om gezamenlijk te lunchen of te dineren. Je kunt je voorstellen dat er een hele poos overheen gaat voordat 800 hippies zich hebben verzameld.
  • Qua sanitair heeft zelfs Bruynzeel nog veel te leren. Er is een grote “shitpit” gegraven. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik zelf altijd mijn eigen shitpitje uit de grond stamp, midden in het bos.
  • Daarentegen is naakt douchen voor mij een openbaring. De eerste dag rilt mijn preutse lijf meer van de warme, afwachtende blikken van anderen, dan van het steenkoude mineraalwater. Maar na de eerste seconden van even doorbijten, ontdek ik dat het best normaal is om een naakt lichaam te hebben.

eIk ben een outcast van de outcasts

Deze vreemde manier van leven doet wat met me. Ik leer en ontdek diverse levensvormen door de geschiedenis heen. We discussiëren over de hedendaagse samenleving en ideologieën, waarna we met rijke  fantasieën over de toekomst spreken. Overal klinkt muziek en hebben mensen plezier. En toch pakt het mij niet. Ik golf niet mee in de zo geheten “flow”. Misschien zit mijn ego mij in de weg, misschien ben ik gewoon niet zo.

Het is raar om de outcast van de outcasts te zijn. Daarom trek ik op met andere outcasts (van de outcasts). Sommige avonden vraag ik mijn schoenen of ze niet liever hier willen weglopen, maar ik krijg geen antwoord. Dus blijf ik nog even, ik wil ervaren en pas daarna evenaren. Met zoveel liefde om mij heen, is er toch niks om over te klagen. Maar de onvoorwaardelijke liefde hier voelt voor mij niet hetzelfde als de liefde die ik thuis ben gewend, want voor mij moet liefhebben speciaal zijn, dan kan ik het liefhebben vergeven.

Een roekeloze klimtocht

Mijn nieuwe outcast vriend Joshua en ik besluiten om eropuit te gaan, er even tussenuit. We kiezen een geschikte berg om te trotseren en beginnen aan de klim. Echter klimt de tijd sneller dan wij en moeten we samen met de ondergaande zon mee afdalen. Joshua vertrekt vanuit de community en nu is het aan mij om het solo te gaan proberen, want de wijze woorden van Joshua luiden: “Je bent pas op de top, wanneer je de andere kant kan zien!”

Met deze uitspraak onder de arm begin ik mijn tocht naar de top. Niet geheel verstandig aangezien ik geen telefonisch bereik heb in dit gebergte. Na vijf uur strijd met de zwaartekracht overwin ik, is de berg verslagen. De euforie suist door mijn aderen, terwijl mijn ogen de pracht nog niet kunnen bevatten. Na een kort moment van besef, volg ik mijn weg naar beneden. Ik denk aan het missen van thuis en hoe ik na uren ploeteren, een goddelijk uitzicht kan blijven koesteren, waarbij de tranen in mijn ooghoeken ontkiemen en ik het moment diep in mijn geheugen prent.

Een mensenlijk offer

Met al deze ervaringen heb ik mij nog niet uitgesproken over de meest vreemde ervaring die ik heb ondergaan: De volle maan ceremonie. Ik wil de gathering geen cult noemen, maar het komt wel erg in de buurt. Op volle maan wordt er leven in een torenhoge vuur geblazen, waar in volle extase omheen wordt gedanst. Ik doe enthousiast mee en ben weer een ervaring rijker.

Na een uur vind ik het mooi geweest en besluit om naar een ander kampdeel te gaan. En wat ik hier zie, lanceert mij regelrecht in de film Midsommer. Een man is vastgeketend aan een groot altaar, met bondage die zelfs bezoekers op een Kamasutrabeurs doen afschrikken. Hij is slechts bedekt met een wit effen masker en een geitenschedel voor zijn edele delen. Aan zijn voeten brandt een vuur waarachter een publiek een gedreven kudde geiten imiteert.

Voor de man staat een gedreven verteller die een mysterieus gedicht voordraagt. Hij laat een een mindfuck in mijn schedel binnendringen, wanneer hij zijn speech afsluit met de kreet: SHALL WE BURN THE SACRIFICIE ?! Hij heeft geen kritisch publiek voor zich want iedereen gaat meteen met hem mee en roept: BURN HIM !!! En mij schiet te binnen: Wacht, dit gaan ze toch niet echt doen..?! Ik stel jullie alvast gerust. Hij wordt niet verbrand. Wel werpt hun geestelijke voorstelling zijn vruchten af, want het surrealistische spektakel heeft genoeg realisme in zich om mijn gevoel voor werkelijkheid de atmosfeer in te blazen. En lol dat ze hebben!

Later vraag ik aan een goed geïntegreerd “familielid” waarom dit bij de liefkozende sfeer van de gathering hoort. Want zelf vind ik dit kille tafereel zonde is van warmhartige sfeer en daardoor ook misplaatst. Zij legt mij uit dat ook dit, zelfs dit, een vorm is van liefdevertoning. Voor het menselijke offer is het een artistieke uiting om zich te verenigen met de schandpaal. En voor zijn joelende toeschouwers een kans, om voor heel even alles wat “normaal” is te vergeten.

The road to nowhere

The road to nowhere

De geheime gathering

Het bijzondere aan mijn reis is hoe een vlinderslag een wervelstorm kan veroorzaken, ook wel bekend als het butterfly effect. Zo brengt het lot mij een reeks van toevalligheden, met als klap op de vuurpijl een reiziger met een wel heel bijzonder plan. Hij is onderweg naar een geheime gathering, midden in het Turkse woud. Een anarchistische levenswijze, zonder een leider, geld en elektriciteit. Een utopische ervaring die mijn kijk op de wereld zal doen veranderen. Uiteraard ga ik hierheen!

Een optimistische start

Dus ik vertrek uit Istanboel. En al gauw stelt de Turkse gastvrijheid mij gerust. Een land waar het niet vreemd is om de medemens te helpen. De gastvrijheid neemt mij bij de hand terwijl we samen kilometers wegdek achter ons laten. Het is maximaal een half uur glimlachen naar voorbij rijdende auto’s voordat ik wordt opgepikt. Waarna ik soms aan de goede en soms aan de verkeerde kant van de weg wordt afgezet. Maar een paar hekken over en ook dat probleem is  weer van mij afgezet.

Een goedkoop levensgevaar

Door de behulpzaamheid kan ik goed inschatten waar ik ‘s avonds zal landen. Dus ik tape mijn eindbestemming op mijn trouwe stuk karton. Er stopt een auto die zo uit een zombie apocalyps is komen rijden. Ik stap in en via ons Google Translate gesprek kom ik te weten hoeveel er voor deze kart-wagen is betaald. Maar liefst 5 euro! Dat is nog goedkoper je leven riskeren dan via een pakje sigaretten vol met vitamine K (en vitamine C voor de Engelse lezers)

Dus ik leg mijn ene hand op mijn hart voor het geloof. En de andere om mijn nek voor de mogelijke nekbreuk. Want in Turkije bestaan gordels alleen in de fantasie van reizigers. Een lange rit volgt en de heren voorin nemen mij mee uit eten. Wat een vegetariër minder goed zou uitkomen dan mij. Want ik krijg een goede bonk vlees voorgeschoteld waar ik zeker wat avonden op kan teren. Tot slot word ik netjes voor mijn hostel afgezet waar ik korte rust zal vinden.

Turkse gastvrijheid

Al hoewel ik geen tol voor de weg betaal, eist het liften wel zijn tol van mij. Onder mijn rugzak draag ik een diepe steek in mijn rug met mij mee. Dus ik ben maar al te blij wanneer ik hoor dat een vrachtwagen chauffeur mij een flink eind op weg helpt. Ik word onder de ondergaande zon bij een gesloten benzine station afgezet en ik besluit te voet naar de volgende te gaan, het pittoreske dorpje door. Mijn ogen vallen op een familie die hun voortuin sfeer inblaast met uitbundige gesprekken en ik groet ze: salam maleikum.

Meteen krijg ik thee aangeboden en vervolgens ook eten. Dat is precies wat ik zocht en ik betaal hen met Turkse dankbaarheid: tezjegule. De tante van de familie kan het niet over haar hart krijgen mij buiten te laten slapen en biedt mij een bed in de boerderij aan. Gastvrijheid is de fundering van het huis en een dak boven mij hoofd is zeker niet verkeerd. Daar is het butterfly effect weer. Een gesloten tankstation brengt mij een schuilplaats voor de nacht. Of op zijn Cruijfiaans gezegd: elk nadeel heb zijn voordeel.

Op weg naar het niets

Alsof dit alles nog niet genoeg is, krijg ik ook een overheerlijk ontbijt. Dat mij goed op weg helpt om de weg op te gaan. Want de laatste loodjes wegen het zwaarst wanneer de wegen steeds afgelegener worden. Ik zal jullie de details besparen, anders zal deze alinea nog langer zijn dan de weg naar de gathering toe. Het kost mij de namelijk elf liften om de middle of nowhere te bereiken. Na de laatste lift wijst een arbeider mij in welke richting ik moet lopen om de gathering te bereiken. Naar een niemandsland zoals in Nederland niet te bekennen is. Onwetend of ik daadwerkelijk ergens zal uitkomen, begin ik te lopen en te lopen en te lopen.

Op weg naar nergens

Alles is teveel

Alles is teveel

De stad der steden

Na de val van de Berlijnse muur vervaagde de grens tussen Oost en West, dat is wat ik dacht. Maar dit draaide om de strijd der ideologie. De daadwerkelijke grens tussen Oost en West ontstond ruim 2600 jaar terug in de tijd. En staat nog fier overeind, diep geworteld in de grond en nog dieper in de geschiedenis. Het is Istanboel. Stad der steden, waar alles te vinden is en nog net iets meer.

Aya Sophia

Duizelingwekkend groot

De inmense omvang duizelde mij, als roekeloze reiziger. Ik reis zonder plan, zonder bestemming. Dus de oneindigheid aan mogelijkheden resulteerde in het radeloos rondzwerven in de straten. Istanboel is geweldig als je een plan hebt en dingen gepland hebt. Maar dit geldt niet voor mij.

Aziatische kalmte

Daarnaast zijn de Europese prijzen uitgekamd over het Europese gedeelte, waar ik verbleef. Aan de Aziatische overkant is het rondlopen een stuk goedkoper en aangenamer. Geen mierenhoop van toeristen en geen restauranteigenaren die de toeristische mierenhoop naar binnen willen lokken met mierzoete baklava. In de Aziatische helft vind ik de Aziatische kalmte van zachtaardigheid.

Disco in het verkeer

Door de hoge prijzen en mijn krenterige Nederlandse DNA besluit ik niet uit te gaan in Istanboel. Dit is geen gemis voor mij, aangezien het wegdek op zich al een disco is. Iedereen maneuvreert kris kras langs elkaar, overal galmen toeters en bellen en de gekleurde lichten sieren zonder betekenis de straten. Elke stuiver is van waarachtige waarde op mijn langdurige reis. Dus als het even kan creëer ik mijn eigen terras, tussen de bouwvakkers van de stad.

Tussen de dansende Arabieren

Ondanks mijn gelimiteerde budget, ga ik wel feesten. Op mijn laatste avond, loop ik samen met talloze zwerfkatten terug naar het hostel. En onverwachts stuit ik op een podium met uitbundig publiek in de voorhoede. Mijn compleet nuchtere staat van zijn moet een kloof van klam ongemak overbruggen om hen in hun feestelijke stemming te vergezellen. En ik ben trots om het te zeggen: dit lukt. Mijn mentale staat heeft de overkant bereikt en nu sta ik tussen de borstkast trillende Arabieren mijn spierwitte danskunsten te vertonen. Cultuur kent geen grenzen en cultuur is van niemand in het bijzonder.